28 Mayıs 2014 Çarşamba

Blog Mim..

Uzun zamandır yapacağım Mim işte bugüne denk geldi.. Gelenek bloggerlar arasında bu soruları cevaplamak.. Anket defterleri vardı ya eskiden.. Onları hissettim soruları okuyunca. Daha iyi tanımak, tanımlamak için. Mim: http://kahve-tadinda.blogspot.com.tr/



1-Telefonun nerede?
Tam önümde, masada


2-Partnerin?
Komik


3-Saçların?
Dalgalı


4-Annen?
Can.


5-Baban?
Gitti


6-En sevdiğin eşya?
Dresuar


7-Bu gece gördüğün rüya?
Hatırlamıyorum


8-Hayalinde ki araba?
Arabalara hiç merakım olmadı biliyor musun?


9-İçinde bulunduğun oda?
Dedikodulu

10-Korkun?
Başarısızlık


11-10 sene içinde ne olmak istiyorsun?
Daha bir kendim

12-Sen ne değilsin?
Sevgisiz


13-En son yaptığın şey?
Kahvaltı


14-Üzerinde ne var?
Bluz


15-Senin hayatın?
Hareketli


16-Moralim...?
İyi


17.Şu an ne düşünüyorsun?
Bugünün nasıl biteceğini

18.Senin bilgisayarın?
Ne demek bu?

19.Bira?
Yazın

20.Aşk?
İçimde

27 Mayıs 2014 Salı

Can Yücel Yazmış..

Bazı adamlar işte gerçekten yazmak için doğuyor. Can Yücel'de onlardan.
Can Yücel dediğimizde akla ne gelir?
Datça, deniz ve şarap gelir bende.
Her biri birbirinden güzel..

Bugünlerde bir kaç ölüm haberi alırken, kendime sakladığım Can Yücel Yazısı çıktı karşıma.. Anonim de olabilir. Emin değilim. Haydi Can'mış gibi, Can'danmış gibi olsun..


Yaşamın en tatsız tarafı sona eriş seklidir... 

Şüphesiz ki yaşamı tersten yaşamak daha güzel, hatta mü kemmel olurdu. 
Nasıl mı? 
Cami'de uyanıyorsunuz. 
Bir tahta sandık içerisinde, herkes karşınızda saf durmuş, iyiliğinize dua 
ediyor ve tüm haklar helal edilmiş vaziyette tabuttan doğruluyorsunuz, 
yaşlı, olgun, ve ağırbaşlı olarak. 
Herkes etrafınızda, büyük bir itibar, iltifatlar, çocuklar torunlar hepsi 
hazır. 
Arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz. 
Doğar doğmaz devlet size maaş bağlıyor, aylık veya üç ayda bir maaşınızı 
alıyorsunuz. 
Ne güzel, hazır maaş, hazır ev... 
Altmışlı yaslara kadar garanti, huzur içinde yaşıyorsunuz. 
Sağlığınız gittikçe düzeliyor, kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz. 
Bir gün çalışmak istiyorsunuz ve ise ilk başladığınız gün size hoş geldin 
hediyesi olarak bir plaket ve altın kol saati veriyor patronunuz.. Ve 
genel müdürlük veya bunun gibi yüksek bir makamdan tecrübelibir insan 
olarak ise başlıyorsunuz. 
Herkes karsınızda el pençe divan... 
Vücudunuzda da bazı hoşa giden hareketler de başlıyor. 
Gittikçe zayıflıyor forma giriyorsunuz. 
Diğer hormonal aktiviteler artıyor, fevkalade.... Aman ne güzel günler 
başlıyor... derken bir gün patron size artık üniversiteye gitsen daha iyi 
< STRONG> olur diyor. 
Bu arada babanız ortaya çıkmış, 'fazla çalıştın' diyor 'artık eve dön, işi 
bırak, okumaya basla, harçlığın benden olsun...' 
Keyfe bakar mısınız? 
Okuduğunuz dersler gittikçe kolaylaşıyor. Ekmek elden, su gölden bir dönem 
başlıyor. 
Partiler, diskotekler, kızların sayısı artıyor. 
Derken anne ve babanız sizi götürüp getirmeye başlı yor, araba kullanma 
derdi de yok artık.... 
Günün birinde sizi okuldan da alıyorlar, 'evde otur, keyfine bak, 
oyuncaklarınla oyna' diyorlar. 
Mamanız ağzınıza veriliyor, zaman zaman altınızı bile temizliyorlar, hatta 
bu durum alışkanlık yaratıyor ve hiç tuvalet kullanmamaya başlıyorsunuz. 
Derken anneniz bir gün size süt verme kararını alıyor ve başka bir keyifli 
dönem başlıyor. 
Mama artık her yerde, her an ve en taze şeklinde hazır. 
Bir gün karanlık ılık ve sıcak bir ortama giriyorsunuz. Beslenmek için 
ağzınızı açmaya dahi gerek yok, bir kordondan besleniyor, sıcacık, 
yumuşacık, gürültü ve patırtısız bir ortamda yaşıyorsunuz. 
Küçülüyor, küçülüyor, ufacık bir hücre halini alıyorsunuz. 
Veeeeee.... 
En güzeli deeee...... 
Günün birinde müthiş keyifli bir geceyle hayatiniz bitiyor...





20 Mayıs 2014 Salı

Olanlar, Bitenler Neler Acaba?

Geçen hafta başlayan ve devam eden acı, isyan, gözyaşı ve kalp ağrılarıyla yolumuz akmakta..
Tüm bunların yanı sıra berbat bir Çarşamba-Perşembe ve Cuma geçirdim.
Klasik Kemençemin sesi iyice bozuldu... Do pestleşti, si tizleşti..Öyle bir kaydım ki sorma.
Ne zaman sıkılsam, ne zaman üzülsem olan elime, kemençeme olmaya başladı.. Bütünleşmeye mi başladık ne?

Cumartesi tam 2,5 yıldır planladığım duamı okuttum.. Evimize tam 23 kişi geldi.. Öyle korktum ki sığmayacak, olmayacak diye, bir şekilde oldu. Çok da güzel oldu.. Dualar okundu, bereketler arttı.. Tam da bu acının üstüne denk geldi.. Bol dualı, bol kendimize kapalı zamanlar yaşadık..

Tabii ki ben Cumartesi akşamı ayaklarımı hissetmiyordum, erkenden yattım ve pazar sabahı 11'de kalktım.. Ki bu saat benim için rekor, amma uyumuşum.. Kahvaltı ve sonrasında tekrar uyudum, uyudum uyudum bir daha uyudum, kalktığımda şişmiştim inan.. Akşam üstü Elçin ile park buluşmamıza, Can'da katılınca şahane oldu, neyse kendimi toplamıştım biraz..Park, deniz, bahçe derken Pazar'ı da bitiridik..

Kafa dağıtmam lazım dedim kendime, farklı bir şey yapayım..Film izledik!
İnsanların rutini bizim için olay...

Filmi ben seçtim..
Şahane beynim, aklım, sihirli parmaklarım 2014 Oscar ödüllü filmi seçti.. "12 Yıllık Esaret".. Ağır mı ağır.. Durumumun üstüne şahane kaymak..

Film ayrı bir blog konusu.. Oscarlık mıydı? Elbetteki hayır.. Adamın 12 yıllık köle hayatını izledik lakin kendisinin kölelik sonrası yaptıkları daha da önemliyken.. İşte klasik çok acı çektiler, ne zor şartlarda kaldılar filmi.. ve klasik Akademi!

Derken aydınlık bir gün geldi..19 Mayıs Pazartesi.. Bayram geldi güneşiyle.. Acı vardı elbet, kutlanmadı ama güzelliği yetti..Mevlut'dan kalan toparlanmaca sabaha kaldı..Gün öyle verimli başladı benim adıma.. Bir kadın olarak derlenip toplanmayı verimden saydığımdan ötürü bana bön bön bakmayınız, şaşırmayınız lütfen..
Sonrası ise kültür sanat aktiviteleriyle devam etti..Öğleden sonra tiyatro festivaline almış olduğum ve Okan'ın aslında Biriken'in tabii kiii oyunu olan "Tatyana" yı izledim.

Biriken..
Tatyana..
Tiyatro Festivali..

İşte şahane konular.. Yaz yaz bitmesin..http://www.biriken.com/ Şimdi sen buradan bak Okan Urun kim, Melis Tezkan kim.. Neler yapmışlar bir incele bence. ;)

Tatyana yeni sezonda oynayacak.. Roller Meral Çetinkaya, Fırat Çelik, Mehmet Bilge Aslan, Defne Halman, Yelda Baskın, Pınar Göktaş ve Görkem Arslan'ın. Umarım unuttuğum yoktur.. Yeni sezonda bir kez daha izlemek için can atıyorum..


Günlük kısmı burada bitsin, ben baydım sen baymadıysan. Onu yaptım, bunu yaptım, oraya gittim vs.
Nihayetinde Salı sabahı iş başladı hayat devam ediyor.
Bloğuma yeni insanlar geliyor tanımadığım seviniyorum bak, bir midemde kelebek hissiyatı oluşuyor, içimdeki popüler lise ponpon kızı ölmemiş, yaşasın!


14 Mayıs 2014 Çarşamba

Soma

Dünden bu yana içim yanıyor.
Cayır cayır.
Yana yana.

Yerin bin kat altında, yerlere göklere sığdırılamayan kara inciler..
Emek'in gerçek tezahürü..
Ailelerinin kara sevdalıları, kara adamlar.

Bugün çoğu yok.
Dün sabah varlardı bugün yok.
Mucize olsun istiyorum.
Mucize lazım bugün bize.

Edit: Saat 14.36.. Şu anda resmi rakamlar 232 ölü..
Pek çalışamıyorum gazetelere bakmaktan, bakıp bakıp içimi daraltıyorum, nefes almak zor bugün.
İşte bazen geride kalmak ölmekten zor oluyor.
Bir de yakınımı kaybetmemiş halim bu orada..
Çektiğimiz acılar da anlamsız zaten, ne de olsa unutacağız.
Olan babasız kalan çocuklara, eşsiz kalan kadınlara olacak.
Oğlunu kaybetti bugün analar ve babalar.
Bu ülkenin acıları çok düşünene, çok yüreği olana ağır..
Dayanılmaz.
Zor
Yaşlandık.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...