7 Temmuz 2014 Pazartesi

Ne güzel komşumuzdun sen Naciye Abla!

Dün geceden beri kafamda deli cümleler döner durur. Hakikaten cümleler, kelimeler gözümü kapattığımda gözümün önüne gelen resimler.

Çook eskiden, ama çok eskiden. Yani ilk doğduğum zamanlar, Moda'da, gözümü açtığım ilk dünya, benim kainatımdı evim, Naciye ablamın evi, onların ailesi benim ailem içi içe, öyle gördük, öyle büyüdük.

Moda dememe de bakma aslında, Moda deyince göz önüne gelen imajdan çok uzaktı bizimkisi. Eveet o imaj için, daha sağlıklı ortamda büyüsün çocuklarım diye taşınmış babamlar oraya. Bir gün ablam 4-5 abim 1 yaşlarındayken, ablam birinden kötü sözler öğrendiğini duyan babam oraya taşınmaya karar vermiş.. Ben çocuklarımı burda büyütmeyeceğim demiş. Çok zor karar, Sivas'tan gelen bir aile, maddi durumları yokken, tutunmaya çalışırken böyle bir davranışta bulunmaya çalışmaları hep bana bir hayret uyandırmıştı, hayranlıkla takdir ettim her zaman. Bizim Moda'ya taşınmamızdaki en kaba hikaye böyle..

Bir ev, ikinci ev, üçüncü ev derken, en sonuncusu benim doğduğum Şair Latifi sokak..
İnce uzun bir doku, bitişik nizam, modern yeni kentin yeni görüntüsü.. Bu da şehircilik terimlerim.
Ama her apartmanın arkada avlusu, bahçesi ortanca çiçekli, incir ağaçlı, mis kokulu..
Bizim ev o bahçeye açılan bildiğin bodrum kat dairesi.
Minicik.
Ablam, abim kocaman ben minik. Onlar 14 ve 11 yaşlarında. Sanki yoklar ben küçükken, hep okuldalar hep sokaktalar, ben evde tek çocuk.. En çok annemi hatırlıyorum yanımda, klasik :), Abim ve ablam sokağa çıkarken ağladığımı peşlerinden, annemde beni sakinleştirmek için bahçeye çıkardığını.

En yakın arkadaşım Erdem, ev sahibimizin torunu, üst katta onlar. Her an birlikteyiz Erdem'le benden 1 yaş büyük.

Ve Naciye ablalar. Tam karşı apartmanımızdaki bodrum kat. Arada sokak geçiyor sadece, 5 metre var yok.. Sosyal yapı aynı bizde. Aynı memleketliyiz, onun da 3 çocuğu var. Şeref abi, Meral abla ve Metin abi. Meral abla ve Şeref abi ablamın ve abimin kankalar. Mahallenin çocukları. Metin abi benden yaklaşık 5 yaş büyük. O doğduğu zamanlar Naciye abla çalıştığı için annem bakarmış Metin abiye, annemin baktığı çocuklardan biri daha, Hazal ve Dicle gibi.. Ben yokum tabi o zamanlar.. Sonra işten ayrılmış Naciye abla, ben gelmişim aileye vs.

Evin son çocuğu olanlar hep çok sevilir. Ya da düzeltelim, en çok sevilmeselerde sevginin en çok gösterildikleridir.

Bende öyleydim işte, hem bizim evde hem Naciye ablalarda.. Ne severdi Meral abla beni, nasıl sıkıştıra sıkıştıra, mıncıra mıncıra.. O zaman ben gayet zayıftım şimdi daha zevkli olurdu heralde. Ama katlanıyordum acıya, napim hem çok seviyordu beni bende onu hem de Meral ablanın güzel ojeli tırnakları vardı, bana da sürerdi oje çok..

       Kuzenim Elçin ve ben, zayıflığımı ve renksizliğimi göstermek adına, Moda'daki evimizden... (Tabii ki sağdaki ben soldaki tatlı şey Elçin)

Metin abiyle oynardık çok, ben hep onlara giderdim, Naciye ablam en güzel gülümsemesiyle kapıyı açardı bana sarılırdı, bana yedirirdi, o ev benim ikinci evimdi işte. Bizimkilere kızsam oraya gitmek isterdim, sıkılsam orda bulurdum kendimi. Evlerinde salonlarının içinde bir kapı vardı, sanki depo gibi, ayakkabılık gibi, orda eski eşyaları vardı Metin abinin oyuncakları vardı, oraya grip oyuncak çıkarırdık. Metin abinin bir elektrikli sistemi mi oyuncağı mı ne vardı, çıkarıp dururduk, ışıklar yanardı, kabloları bağlardı, ben yanında otururdum bakardım ilgiyle. Sonra zaten o mühendis oldu :) Belliydi...

Onların evinde Metin abiyle dinlediğimiz Zeki Alasya-Metin Akpınar kasetleri vardı. Oturturdu beni teybin başına onları dinlerdik. Ne gülerdim Allahım!! Katılırdım resmen gülmekten.. "Metin abi bi daha açç noolur" derdim, küçük beyaz dişlerim vardı, hepsi görünürdü gülerken, aynaya bakmayı çok severdim de ondan bu derin bilgim kendime dair :), o kasetler gerçekten belki de benim tiyatroyu bu kadar sevmemle o kadar ilgisi vardır ki.. O evde de atıldı tohumlarım benim.. Metin abi sonra tiyatroyla da ilgilendi bir dönem, hep duydum da pek görüşememiştik onunla..




Birde babaanneler vardı.. Benimki bizde Ganime Hatun onlarınki de orda kalıyordu Hanım abla.. Bunlar gudu gudu bir ordalar bir bizde.. Sürekli kavga ediyorlar hiç anlaşamayıp, evleri terk edip 1 saat sonra biri diğerine sesleniyordu ya da geliyordu yanına. :)

                 Moda çay bahçesi, benim objektifimden geçenlerde çektim, babam işten döndüğünde gece gündüz her an ordaydım ben..

Naciye ablam canım, sevgi dolu insan annemin kankası :), dertleri ayrı ama bir, sır yoldaşı can yoldaşı, çocukları kocaları hep bir muhabbet konusu, bir alınır ikiye bölünür, sürekli kab kacak taşınır iki ev arasında, biri pişirir diğeri yer, öyle bir zaman.

Bizim bahçede sürekli çay sofrası kurulur, annemi gören herkes bir bir gelirdi, ev sahiplerimiz, gelini, Naciye ablalar, hep güzel anılar güzellikler vardı içimizde. 9 yaşında taşındık biz ordan. Ablam 23, abim 20 iken. Annemler neredeyse 25 senelik Kadıköy'lü olmuşken, biz üç kuşak Moda İlkokulu mezunu iken, Ali'nin dondurması daha ilk oluşurken, Moda Parkı'na ilk salıncaklar kurulurken, Moda'da denize girilirken biz ordaydık.
                                                                         Bu da bahar başında çektiğim Moda..

9 yaş ise nedir ki dersen..

Kendi evimize, 3. katta, geniş mi geniş, odanın bile olacağını bile bile, eski evde eşyaların boşaldığında içeride bekleyip şöyle bir bakmak, eski minik bir oyuncağını yerde bulmaktır.
Giderken ağlamaktır uzun uzun.
Siz eşyalarınızı koyarken, annenin çeyizlik sandığı bile duruken hala, mahallenin ağlamasıdır sağanak şeklinde.
Naciye ablanın görmeye dayanamamasıdır o tabloyu, içerilere kaçmasıdır biz giderken ve senin bunu farketmendir.

Biz gittikten bir süre sonra Naciye abla rahatsızlandı, böbrek yetmezliğiyle diyalize girmeye başladı. Babaanneleri bir bir kaybettik. 
Babamı kaybettik.

Naciye abla yaklaşık 15 senedir sağlık sorunlarıyla uğraşıyordu, en son bir kaç ay evvel, bir iş çıkışı annem ablam ben gittik yanlarına, o kadar kötü görmüştüm ki onu, ama aynı gözlerle aynı sevgi dolu bakışlarıyla. Çok üzülmüştüm giderken de. Ahh dedim içimden, iyi olsun lütfen iyi olsun..

Cuma günü haberi geldi.
İftar öncesi boğazıma dizildi lokmalar.

Cumartesi Şifa Camii'nden kalktı. Gittim tabii ki, hepimiz oradaydık. Ben, küçüklüğüm, gençliğim, anılarım yanyana dizildik..

Tam aklımdan ben ölürsem bu camiiden kalkmak istiyorum düşüncesi geçtiği anda ablam bana dönüp ben ölürsem buradan kaldırın dedi. Hay aksi şeytan böceği! Yine aynı şeyi düşünmüştük ve o önce söyledi :)

Ama onun belki daha çok hakkıdır ha?Şifa camiinin bahçesinden yediği meyveler fiziksel gelişimine son derece katkıda bulunmuştur onun, ben yemedim, ben sadece sevdim hep sevdim o camiyi, ağaçlarını, gölgeliklerini, kedilerini.. 

                                                                               Şifa Camii, bizim sokakta..

Ve Kadıköy tarihine bir aile, bir acı, bir anı daha gömüldü. Çocukluğumdan bir parça gitti..
İnan öldüğüne değil Naciye ablamın da, çok çektiğine yanarım bu dünyada be kardeş diyesim geldi tüm ağırlığımla...



1 Temmuz 2014 Salı

Temmuzlu Ramazan Hikayeleri

Heeyyy minnoşlarım çikolatlarım nasıl gidiyor haa Temmuz oldu mu dersin?
Oldu olduuu.
Ramazan oldu mu dersin?
EE olduuu...

Nasıl geçiyor sizde, tutan,tutmayan, kafasına takmayan, takıp sürekli bunu konuşan?? Bir sürü insan grubu vardır elbet..

Ben tutanlardanım sanırım ilkokul sonrası başladım.. Orta 1-2 falan.
O günden beri hayatta yapabildiğim tek ibadet.
Bu bu kadar!

Lakin bu ramazan beni sıkan bir durum var.
Bu iftar saati normalde her gün 1 or 2 dakika geri gelirdi.
Psikolojikman insan ooy bugün daha az, amannn bugün erken gibi 1-2 dakikaların hesabını yapardı.
Mutlu olurdum ben..
Ama mutlu olmak güzel değil mi?Yemek düşünmek, ayy az kaldı demek, amannn haydi demek, valla güzel kısmı bu :)

Yaa anacım 3 gündür aynı bu saat!
İftar 20.49...
İftar 20.49...
İftar 20.49...


Oldu mu bu şimdi nerde Ramazanın güzelliği heyecanı, kim karar veriyor Allasen bu saatlere..

Ama en eğlenceli Sahurlar..
Sahura kalkmaalar, yemeler, ay ne yesemler.
Ben kahvaltı yapanlardanım..
Lakin dün gece Arcan'ın bana sahur sürpriziyle şoke oldum.

"Bebeğim geeeel sana sahur hazırladım"..

Ay ben bir mutlu bir mutlu mutfağa sektirerek gittim tabii

Ne göreyim...
Peki ben ne göreyim?

KOKOREÇÇÇÇ

Bana kokoreç almış. Üşenmemiş gitmiş ve bana kokoreç almış..
İnanamadım!

"Arcan ben bunu yersem, sabaha damacana ile yapışık kalırım, delirdin mi?, sahura kokoreç yenir mi? Hayır iftara bile yenmez, bu neyin aklı?"


Üzülmeler, süzülmeler..


Ve ben dayanamadım ona, kendime kıydım yedim kokoreçi.. :)

Şu an iyiyim, susuz falan değilim şükür, çünkü soda su ne varsa içtim sonrasında :)

Yani bizim evin halleri böyle, ne ne zaman yapılır hala pek tutturamıyoruz şu hayatta.

Bugün 4. gün.
Acaba hala 20.49 mu iftar vakti İstanbul'da?


27 Haziran 2014 Cuma

Devrik Cümleler


Hayatım boyunca hiç bir aşağı çekme operasyonu beni gaza getirmedi.
Bu da getirmeyecek.


Misal suratıma suratıma sen kötüsün şöyle kötüsün böyle kötüsün denildiğinde, kötüysem bile ben "hadi ya amma kötüymüşüm, toparlanayım o halde" demedim. O an bıraktım, belki de daha kötü oldum.

İşte, evde, okulda beni teşvik eden iyi olduğum yerler, iyi olduğum taraflar, yeteneklerim, yaptıklarım oldu. İyi olmasalar da çoğu zaman "iyi" dediklerinde daha iyi oldum. Böyle oldu, sebebini bilmiyorum. İyilikten gelen, iyi ve güzelden açan, pozitiflikten pozitif doğurdum ben.

Yapı.
Karakter.
Ben.
Böyleyim.
Nokta.

Belki bunun tıbbi bir açıklaması vardır, psikolojik, efendim geçmişe yönelik hikayelere atıfta bulunulabilir, açığım, bir yere yapıştırabiliriz. Ok, kabul.
Değiştirmedim yani ben bu durumdan sorun görmedim.. İyi bir şey diye de düşündüm.

Ama zorlandım tabi suratıma çaat diye söylenen şeylerden, en hassas zamanlarda konuşulmaması gerekenlerden, haksızlıklardan ve adaletsizliklerden hoşlanmadım. İçime kapandım ha bir de çoğu zaman zırıl zırıl ağladım.. (ki çok kolay oluyor kahretsin benim Balık bünyede, Aslıcımın dikkat çekmesiyle Merkürün rötarında)

Bu hafta da onca keyifli anlar olmasına rağmen bütünüyle güzel ama en güzel an dün akşam ki konserdi heralde. Canım Kenan'cığımla dün akşam Harbiye'de buluştuk ya ne iyi geldi bana. Ne güzel hatırladım kendimi, geçmişi ve çocukluğumdaki saf duygularımı. Yine anladım ki ben sevdiğimi hep derinden, hep bir yerden ama "hep" severmişim onu, kendimi falan falan falan..

Şu anda ise boynumda hangi damar vardı şah mı? Zonk zonk zorluyor halbuki yeni toparlanmıştım ben. Yine mutsuz ve sinirli ve çok sinirli ve çok adaletsiz ve çok takan hep üzülenmiş takanmış yine ben devam..

Merkürcüm çarptın anammm demek istiyorum. Çarptın da rahatladın mı sorarım?! Aferin..

Yani benim hafta güzel paketli, şahane organizasyonlarla geçen ama zor bir haftaydı.
Şimdilik böyle.
Herkese güzel Ramazan'lar diliyorum elbette.
İç temizliği lazım sanırım bolca, bana da..

Sevgiler, saygılar efendim.
Hosss.
Namaste.


                             Nesli ve ben, dün akşamdan.. Teşekkürler yine yeniden Nesliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...

                                                    Bu da çocukluğum, Kenan Doğulu değil..

23 Haziran 2014 Pazartesi

Haftasonuyla Yeni Haftayı Karıştırısın Ortaya Hayat Çıkar..

Selamlaaaarrr cekkeeee yine ben..

Pazartesileri aslında güzeldir. Bak inan sözüme.. Tazedir, aydınlıktır, yeni bir haftanın başlangıcıdır, yeniliğin göstergesidir, planlar yapılır, programlar oluşturulur, kalemdir, yazıdır pazartesi. Yıllardır ne haksızlığa uğradı bu "meret"..

Ben pazartesine yeşil ve sarıyla başladım. İçimden öyle geldi. Aydınlık olsun dedim. Azıcık ekşi ve ferah..Limon gibi, mandalina gibi..



Limon dediğin... Bu işte..

Neyse, Cuma günü itibariyle sokak gezmelerim başladı benim. Şişli'deki işlerimi halledip eve gitmeye kalktığımda saat 7 olmuştu ve evde yemek yoktu ve ben eve girmek istemedim ve Arcan'ı aradım ve Caddede buluşalım dedim ve ok dedi ve ben yürüdüm caddede o gelene kadar ve geldi ve  yemek yedik ve dünya kupası ve gece oldu.

Cumartesi sabah ise minik tefek arabama alışma turları için Filiz ve Elif geldiler hep birlikte Çengelköy'e kahvaltıya gittik. tabii ki direksiyonda ben, Filiz yanımda direktif hocası, direksiyon öğretmeni, iyi hoca, sevgili dost.. Kendisi benim araba kullanmamdaki hatalarımı tekrar düzeltmekte şu ara. Kullanıyor muyum evet.. Amma velakin yıllar önce yeniden başladığımız zamanlardaki gibi tuhaf hareketlerim oluşmuş onları düzeltiyor kendisi.. Ne mi? Yol bitiminde zort diye yola atlama çabaları, hiç bir minibüsle ve ya dolmuşa yol vermeyip onları geçme iddiası, bazen şerit değiştirme sorunları ve tabii ki parking.. Keçi misin ne inatçısın yol ver dedi bana hocam Filiz.. :( Hiç bana uygun değil halbuki naptım ben ayoll?

O gün elbette Çengelköyle bitmedi, sonrasında annemi aldık Akasya'ya gittik annemi bıraktık vs derken sabahın köründen 5'e kadar sıcaklarda yollardaydım. İyi egzersiz oldu.

Akşamında Elçin-Kamer bize uğradı geç vakitte nihayetinde tatiller geliyor ve görüşemeyeceğiz.. Bay bayy kuzilerrrr yaptık birlikte.

Pazar sabahı.. 

Öncelikle annemlerden bu resim geldi ve beni kopardı.. Funky'nin pazar kahvaltı sofrası kurulurken ki bekleyişi.. Sanki ona masa da bir şey veriliyor.. Hiçç alakası yok! Tamamen nerde olay hareket, orada Funky!
Sonrasında ise..
Çok enteresan olaylar oldu.. Gerçekten
Arcan'a bir şey oldu. Dualarım mı kabul oldu? Nolduu?
Aslında ben daha sakin evde kalmalı bir Pazar hayal ederken Polonezköye gidelim haydi, orda yemek, sonra Boğaz'a inelim dedi. Dedi vallahi dedi..!
Ki kendisi evi sever.
Ki kendisi ağırdır.
Ki kendisi sabit'e meyillidir.
Hemen, tabii ki anında giyindim ve hazırdım :)

Polonezköy'e motor ile gittik.. Sanırım Arcan'ın motor aşkı depreşti, binmek istedi :) 


   Neyse gün sonunda o motoruna ben de ona doydum :)





Bu da Polonezköy'de bir restaurant kapısında duran Çin Aslanı.. O eller, o kırpık tüyler, Allahım seve seve bitiremedim.

İşte 9 gibi eve gelip ev toparlanmaları ile hafta sonu bitti. Geçen hafta iş çıkışı bir gün bile eve gitmedim, hafta sonu dahil..

Yorgun ama mutluyum. 
Çok şükür her şeye..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...