Yazsam ne çıkar, yazmasam kimi bozar diye düşünmeden edemedim..
Şu aralar, hayat enerjim sönük, dağınık.. Takıldığım işler, konular ve düşünceler var. Hepsini halledip geçmem gerek, yoksa geçemiyorum genelde, daha bir büyüyor nasır oluyor içimde.
Çalışıyorum, aslında tezim bastırıyor sağdan soldan yetiştirmem gereken kocaman araştırmalarım var, şu hayata, mesleğime, hocam var beni bekleyen tatlı tatlı, Ekimin sonunda jüri var, şahane!
Ee Kocam var beni bekleyen, şahane tatlı tatlı.. Hayatımızın her anı jüri, sorgu, derin düşünce, napsak ne etsek halleri..
Ben varım, hala halledemediklerim, düşündüklerim ve kaygılarımla.. Pek tatlı değilim anlayacağın.
Aslında benim tadımı kaçıran şeylerin üstüne çıkmam gerek şu hayatta, hala öğrenemedik işte 3'lü yaşlarda da..
Nihayetinde yavrucum benim kaygılarım seninkileri döver. Belki de senin ki döver bak bunu da dert etmeyeceğim.
İnanır mısın sosyallik yapasım bile yok. Şöyle güzel sofralarda güzel drinkler alasım kaçmış bu hafta.
Ama bu yazıyı okuduktan sonra da, ayyy noldu anneeemm? diye kimse yanıma gelmesin piliiiz. Geçer, geçecektir, hep böyle olur. Bir şey yok. Tamam bitti.
Bloğa gelen giden oluyor, iyi güzel bir şey şöyle gelenin gidenin arkasından bakıvermek. Yorum yapanlar şahane, yapmak için yapanlar da var tabii. Ama olsun, herkesin bir amacı var ya hayatta, kıymetliler işte.
Neyse durum budur, adım hıdır. Öyle bir laf vardı, hah buldum benim adım Hıdır, elimden gelen budur. Ne saçma, Hıdır ne be?
Beni takibe den blogların hepsini takibe aldığım için minnoş minnoş, okuyamıyorum çok oldular, sanırım eleme yapmam lazım.
Evet ben kaçar, çalışmam gerek. İşler beni bekler.
Hayat devam eder.