Bu benim mucizem..
Hep söylüyorum, benim hikayem, sanki sadece ben yaşamışcasına anneliği, özel benim için...
Arda doğalı aşağı yukarı 3 ay oldu.
3 aydır uykum, nefesim, bedenim ona ait.
Aslında ne yazılır nasıl anlatılır bilmiyorum.
Temmuz 2015'te öğrendim bebeğim olacağını, hem de Bodrum'da.. En sevdiğim yerde, en sevdiğim mavilerde..
O günden beri mucize diyorum kendisine. İçimdeki hücreye, onda atan kalbe, bendeki büyük hazineye, içimdeki denize, denizdeki balığıma..
İnsan inanamıyor bedeninin kuvvetine.
Kadının gücüne.
Bir minik göbek bağından bağlanmışız da, ayrılmaz olmuşuz..O benim canım olmuş! O rahmime düştüğünden beri dünya nüfusu 1'e düşmüş.. Her şey, herkes o olmuş...
Yüzümün şekli değişmiş, bakışlarım nurlanmış, cildim gerilmiş, içine pırıltılar konmuş sanki.
Göğüslerim top olmuş, süt kokmuş, mucize dolmuş.
Göbeğim artık göbek değilmiş kuzumun yuvası olmuş.
Bacaklarım genişlemiş, dünyanın tüm yüklerini taşır olmuş sanki..
Kollarım kocaman artık!
Aylarım şükürle geçmiş, gözlerim heep dolu doluymuş..
Derken gelmiş vuslat günü. 21 Mart 2016.. Günlerden pazartesi. Nevruz günü.. Baharın başlangıcı, çiçeklerin açışı, güneşin parlaması. Arda'm geldi o gün. Şükür şükür çok şükür...
Kafama çiçekler kondurdum ben oğlum...
Hep ağladım ben. Sulu sulu.
Şükür ettim ağladım.
İstedim ağladım.
Uykusuz kaldım ağladım.
Mucizeme ağladım.
Babası, ahh benim aklımın almadığı büyük sevgim! O da benim Hıdrellezim ya.. Bir 5 Mayıs günü doğmuş benim için. Omzuna koydum ya başımı.. Orada başladım bu sefer..
Ameliyatıma gidene kadar, durmadı heyecan, titredi çenem, gözlerimi kaçırdım herkesten. Korkuyormuşum, heyecanlıymışım, kaygılıymışım her şey olmuşum o an.
Dayısı, kocaman yürekli adam. Öptü elimi. Uğurladı beni.
Teyzesi, güç verdi her zamanki gibi.
Annemm.. Benden daha heyecanlı, şaşkın şaşkın...
Düğün gibi karşıladık onu. En sevdiklerimle, en yakınlarımla.. Kocaman aileyiz biz. Buna da bir şükür...
Geldi Arda. Kokladım kuzumu. Vuslatım oldu.
Adına Arda dedim aylar evvel. İyinin, doğrunun, insanlığın ardından gelsin diye.. Bilgelerin sözünü dinlesin, kendi süzgecinden geçirsin diye. Halef olsun, dürüstlüğü, güzelliği devralsın diye..
Şimdi uykuda özlüyor,
İçime çeke çeke kokluyor,
Tekrar içime sokmak istercesine sarılıyor,
Ağlamasına dayanamıyor,
Gülmesine aklım kayıyor,
Uykusuzluğumdan zevk alıyor,
Soğuyan yemeğim umrumda olmuyor,
En büyük bağımlılığım olan çayım olmadan da yaşayabiliyor,
Küçük fedakarlıkların büyük kahramanı ya da büyük fedakarlıkların küçük kahramanı olarak yaşıyorum.
Ablam Arda doğmadan bir dua etmişti.
Herkese uyumu, sakinliği annesine,
Ahlakı babasına,
Boyu posu, becerisi dayısına,
Fedakarlığı, askerliği anneannesine,
Hayat enerjisi babaannesine,
Çalışkanlığı dedesine benzesin dedi..
Benim babamı unutmuşuz ya duamızda.
Diğer dedesi Arda'nın gözlerinde geldi.. Bakışları sanki babam.. Bana armağan!
Hayatımda yaptığım her şeyi, beni ben yapan her şeyi rafa kaldırdım ben. Belkide hiç devam edemeyeceğim eski düzenime..
Anne mi oldum ben?
Hala inanamıyorum.
Şimdi başladı hayat bana. Sanki bu günler için gelmişim dünyaya. Öncesi yokmuş hayatımda. Sonrası hep bir merak..
Hep dua ettim.
Hep iyileri söyledim içinden. Tüm dualarıma birden.
Şimdi kocaman bir amin yeniden.
Amin.
Meraklısına:
Hamileliğimin başından beri normal doğum yapmak istemiştim. Bunun için onlarca pozitif doğum hikayesi okuyup, doğal doğum kitaplarının hepsini okudum. Ancak 5. ayımızda doktorumuz Gökmen İyigün plesentamın aşağıda olduğunu, yukarıya çıkmazsa normal doğumun imkansız olacağını belirtmişti. Üzülmedim, önemli olan ben ve bebeğin sağlığıydı tabii ki.. Ama bekleyeceğiz dedi, yukarı çıkacağını umuyorum diye beni teselli etti. Çıktı çıkmadı derken sonunda istenilen seviyeye ulaşılamadığı için sezeryan olmak zorunda kaldım. Sezeryan bence, zannımca, kanımca korkunç bir operasyon, normal doğum olaydı keşke ah keşke vah keşke! Ama neyse, bir şekilde sağlıkla geldi kuzum.
anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
16 Haziran 2016 Perşembe
20 Ocak 2016 Çarşamba
Annelere Akıl Danışmalar, Alışverişler, İkinci El Ağlamaları Başlıklı Edebi Yayın
Günler günlerin ardındaaaaaa
Seni unutmaaak mecburiyetindeyiiiimmmm...
Laylalaaaamm..
Tamam alakasız bu şarkı..
Şimdi günlerin anlam ve manasına dönelim..
Kamuda çalışan bir hamiş olarak 1 gün vali amcanın kar tatili ile şenlendim, dün de buz olur, baz olur, kayarım, düşerim, donarım kasılırım endişesiyle işe gitmedim. Eveet yaptım oldu, artık rahat bir insanım, madem herkes her şeyi kullanıyor bende bebemi, yavrımı öne sürüyorum.
Evde bir telaş bir telaş, beybinin yatak odası dolabı geldi. Kurduk, öncesi badana boya oldu, koktuk, pas olduk, kir olduk. Ya da toz olduk.. Evdeki bir milyon adet tablodan yarım milyonunu indirdik, gerçekten evimiz Louvre müzesiymiş. Şimdi İstanbul Moderne döndü.. Acaba biraz daha mı indirmeli? Şimdilik bilemedim. Çooocuumun tepkilerine göre karar vereceğim.
Alınacak onlarca şey var hala... Puset, ana kucağı, ev tipi ana kucağı, beşik-park yatak, ıvır zıvırlar, onlarca şey.
Ve bunlar çok ama çok tuzlu şeyler sevgili okuyucularım.
Şansıma bana kimseden devrolmadı, gelmedi, olmadı...
Genelde kardeşlerden, arkadaşlardan, kuzenlerden gelen bu önemli ve hayati bebek yedek parçaları bulamıyoruz. Sözde çok kişi tanıyoruz. Pufff..
Her şeyi 0'dan alacağız.
Tabii ilk çocuğum her şeyin yenisi olsun, en iyisi olsun gibi bir kafayla da yaşayabilirsin. Doğrudur ki saygım da sonsuzdur. Ve ben çoğunlukla böyle düşünürüm. Lakin bazı şeyler var ki 3-5 ay kullanacak ve sonra kullanmayacak, yani ne gerek var bir ana kucağına 500 tl vermeye? O parayla ücretsiz iznini kullanırsın biraz daha, çocuğun yanında olursun. İşte gelecek kaygısına çıkmıyor mu tüm yollar sanki? Oooof oofff..
Ben size söyleyeyim bu çocuk işi doğum+alınanlar 20.000'e vurur. Teeleee tabi..
Cimri miyim?
Evet.
Gözüm döndü benim. Varyemez oldum.
Ben bunları alacağım ve herkesle paylaşacağım, iyi bir insan olacağım, melek kanatlarımı takacağım menapoza girene kadar da benim hakimiyetimde olacak. Sonra vereceğim, okiiii??
Bir de şey konusu var.. Yatak odasına beşik mi koymalıı park yatak mı? Sorun şu, yatak odasıyla bebek odası epey uzak.. Yatak odama sığar her türlü alet elevat. Beşikte 4-5 aydan fazla yatamaz diyorlar, ayırmak lazım diyorlar. Park yataklarda oldukça çirkin, ama işlevsel sanki.. Bebek orada daha uzun yatabilir sanki, yanımda, en az 1 sene, hmhh? Kim nasıl yaptı bu işi, akıl lazım, deneyim lazım. Haydi haydi anneler konuşsun ben susayım...
Sevgilerden bir demet, öpücüklerden en sulusu...
Seni unutmaaak mecburiyetindeyiiiimmmm...
Laylalaaaamm..
Tamam alakasız bu şarkı..
Şimdi günlerin anlam ve manasına dönelim..
Kamuda çalışan bir hamiş olarak 1 gün vali amcanın kar tatili ile şenlendim, dün de buz olur, baz olur, kayarım, düşerim, donarım kasılırım endişesiyle işe gitmedim. Eveet yaptım oldu, artık rahat bir insanım, madem herkes her şeyi kullanıyor bende bebemi, yavrımı öne sürüyorum.
Evde bir telaş bir telaş, beybinin yatak odası dolabı geldi. Kurduk, öncesi badana boya oldu, koktuk, pas olduk, kir olduk. Ya da toz olduk.. Evdeki bir milyon adet tablodan yarım milyonunu indirdik, gerçekten evimiz Louvre müzesiymiş. Şimdi İstanbul Moderne döndü.. Acaba biraz daha mı indirmeli? Şimdilik bilemedim. Çooocuumun tepkilerine göre karar vereceğim.
| Minikonun dolabı... |
Alınacak onlarca şey var hala... Puset, ana kucağı, ev tipi ana kucağı, beşik-park yatak, ıvır zıvırlar, onlarca şey.
Ve bunlar çok ama çok tuzlu şeyler sevgili okuyucularım.
Şansıma bana kimseden devrolmadı, gelmedi, olmadı...
Genelde kardeşlerden, arkadaşlardan, kuzenlerden gelen bu önemli ve hayati bebek yedek parçaları bulamıyoruz. Sözde çok kişi tanıyoruz. Pufff..
Her şeyi 0'dan alacağız.
Tabii ilk çocuğum her şeyin yenisi olsun, en iyisi olsun gibi bir kafayla da yaşayabilirsin. Doğrudur ki saygım da sonsuzdur. Ve ben çoğunlukla böyle düşünürüm. Lakin bazı şeyler var ki 3-5 ay kullanacak ve sonra kullanmayacak, yani ne gerek var bir ana kucağına 500 tl vermeye? O parayla ücretsiz iznini kullanırsın biraz daha, çocuğun yanında olursun. İşte gelecek kaygısına çıkmıyor mu tüm yollar sanki? Oooof oofff..
Ben size söyleyeyim bu çocuk işi doğum+alınanlar 20.000'e vurur. Teeleee tabi..
Cimri miyim?
Evet.
Gözüm döndü benim. Varyemez oldum.
Ben bunları alacağım ve herkesle paylaşacağım, iyi bir insan olacağım, melek kanatlarımı takacağım menapoza girene kadar da benim hakimiyetimde olacak. Sonra vereceğim, okiiii??
![]() |
| Tabüüküsüü... Her şey çok güzel... Çok şükür.♥ |
Bir de şey konusu var.. Yatak odasına beşik mi koymalıı park yatak mı? Sorun şu, yatak odasıyla bebek odası epey uzak.. Yatak odama sığar her türlü alet elevat. Beşikte 4-5 aydan fazla yatamaz diyorlar, ayırmak lazım diyorlar. Park yataklarda oldukça çirkin, ama işlevsel sanki.. Bebek orada daha uzun yatabilir sanki, yanımda, en az 1 sene, hmhh? Kim nasıl yaptı bu işi, akıl lazım, deneyim lazım. Haydi haydi anneler konuşsun ben susayım...
Sevgilerden bir demet, öpücüklerden en sulusu...
14 Ocak 2016 Perşembe
Dünyanın En Büyük Mucizelerinden: Hamilelik...
Dünyadaki ne ilk anne, ne de sonuncusuyum.
Ne ilk hamileyim, ne de sonum..
O kadar doğal.
O kadar sıradan.
O kadar arada.
Kendi dünyamdaki ilk anneliğim, belki son bilemem.
İlk hamileliğim.
O kadar özel.
O kadar önemli.
O kadar ayrıcalıklı.
Şimdi benim için bu kadar önemli, bu kadar büyük gelişmeyi yazmasam olmaz değil mi? Eh biraz konuşalım bari.. Geç bile kaldık.
Hamilelik benim için çok olumlu geçti ve geçiyor. Büyük büyük sıkıntılar yaşamadım, kendim gibiyim kendim gibiyim diyip durdum başından beri. Şükür ki..
Hamileliği 3 döneme ayırıyor bilimciler, uzmanlar, doktorlar, tatlılar.. 1. dönem ilk üç ay, en zorlu zamanlar. Yeni bir oluşum, değişen hormonlar ve değişime başlayan vücut yapısı. Hormon deyip geçme, hep söylerim kadınları hormonları yönetir diye. Beni de yönetti. Biraz sinir halleri, bolca uyku gelmesi, mide ezilmesi, yediğin şeyleri beğenmemeler, yedikten sonra mide bulantıları, üşürükten haller, eserekten püfürükler, ağlamalar, hassasiyetler..
Genelde insanlar sabah bulantıları yaşıyor, baş dönmeleri ama bende olmadı bu. Şanslı azınlıktasın dedi doktorum, ne serumlar yiyenler, rapor alıp evde geçirenler biliyorum dedi. Thankss God dedim bende!
Ama bende çok uyku ve halsizlik yaptı ne yalan söyleyeyim. İlk ayları ağustos-eylül idi, sıcaklardan bunaldım ve o kadar işi aynı anda yapabilen ben sadece işe gidebildim. Bir yanıma doktoramı, diğer yanıma kemençemi koydum. Onlarda orada öylece durup beklediler. Elime bile almadım. Eve gidip koltuğa yapışıyordum. Uzana uzana yendim hormonlarımı...
Bu dönem her ay 1 olmak üzere kilo aldım. Totalde 3 kg ile bitirdim. Onunda sebebi mide ezilmelerim ve bulantılarım için biraz karbonhidrat yedim. Pilav-yoğurt, makarna, ekmek tekrar girdi hayatıma, ama iyi oldu, o zamanlar ne yiyebilirsen.. Doktorlarda sağlıklı beslenmeyi ilk zamanlarda takmayın, bebeğin yediği minicik bir kan beslenmesi, kendinizi nasıl hissediyorsanız ona konsantre olun, iyi gelsin size yeter diyorlar. Yani benimki bana öyle dedi, epey rahatlattı.
2. Dönem ikinci 2,5 ay gibi aşağı yukarı. Hamileliğin balayı diyorlar... Vücudunun bebeğe alıştığı zamanlar, hormonların sakinlediği dönemler.. Artık sen eski sensin, istediğini yapabilirsin, otur kalk, git gez, vücudun aşağı yukarı aynı kiloda, henüz çok almamışsın falan. Hakikaten benim Ekim-Kasım Aralık bir kısmı öyle geçti. Ama o dönemde tez izleme jürim için çalışmam gerekiyordu ve biraz ders çalıştım, hafif stres, oturdum kaldım evde,işte.. Bu dönem bebeğim çok hareketlendi, her gün onun taklalarını, balık gibi yüzmelerini hisseder oldum.
Ayda 2 şer kilo aldım bu dönem. Toplam 9-10 oldu kilolar. Ama buna da şükür ki kendileri yoğunlukla göbeğimde kaldı, kolumda bacağımda, yüzümde bir yağlanma olmadı.. Olmuştur da öyle karpuz gibi olmadım yanii... Burnumun kanatları iki kulağıma değmedi.. kjajkdbckaffsfsfsfsss!!
Şimdi son dönem. Hamileliğin 31. haftası, 7. ayı.. Diğer zorlu kısım bu 3. periyod. Bebeğin iyice büyüdüğü, ağırlaştığı, kick box yaptığı, kişininde hafiften nefes nefese kaldığı ve çabuk yorulduğu bir zaman aralığı.. Deneyimliyorum :) Ama benim en şikayet ettiğim dönem bu dönem sanırım, bebiş mideme basıyor, midem gıcık yapıyor, boğazımdan geliyor o da öksürtüyoor.. Ve azıcık dombalak oldum...
Neleri iyi yaptımm bu süreçte? Her sabah organik yumurta yedim ve şahane kahvaltılar yaptım :) İş yerine getirdim her şeyimi.. Tebrik... Pınar bana heybeli diyoooor...:P. Beslenmeye özen gösterdim. %100 sağlıklı bir beslenme değil tamam kabul. ama %75-80 arası tutturdum diye düşünüyorum.. Yürüyüş yapmaya çalıştım, enerjimi zorladım, çok düzenli yapamasamda hep aklımdaydı.. Yoga yaptım, yapıyorum.. En güzel kısmıydı sanırım.. Öyle rahatladım ki.. Bu sayede büyük sırt ve bel ağrıları yaşamadım. Umarım son aylar da yaşamam.. Hiç ama hiç alkol almadım. Boza içtim bir iki kere, alkolü çok mudur ki? :) Kahve içmedim yani toplasan 3 kez Türk kahvesi, doktorlar veriyor günde 1 tane içebilirsin diyor, ama ne gerek dedim..Plesanta içine direkt giren, tansiyonu arttıran gereksiz içecek.. Decaf filtre kahve yaptım içtim ama çok canım çektiğinde.
Neleri iyi yapamadım? Çay içtim ben..:( Doktor günde 1-2 bardak açık veriyor. Bende sabah minik bir kupa kahvaltıyla içtim. Açık ama. Üf çok sıkıcı açık. Ama bazen öğlenleri bazen akşamları da içtim tutamadım kendimii..:( Sonra bir kaç kere fast food yedim, hemde bayıla bayıla.. Zor tutuyorum kendimi yememek için halaa.. Ne tiksinti ne bir şey. Her hafta 1 kez çılgınca mantı yedim en sevdiğim şeyyy! Ama bu kötü mü ki, etli yoğurtlu.. Bak bilemedim. 1 kavanoz nutella bitirdim. Ceviz, badem az yedim. Ben ceviz sevmem ki! Üff bu konu ruhumu sıkıyor, yok zeki olur diyorlar yiyin diyorlar, aptal olmaz dimi kuzum ceviz yemedim diye.. Üf ya.. Başka... Başkaa... Aslında daha az kilo alabilirmişim ben ama kasmadım ya, hayatım boyunca kastım bu işi çünkü..
Şimdi alınan total kilo 11.
2 ay var.
15 ile bititirsem öpücem kendimi. Çok sevicem bir de haksızlık etmeyeceğim kendime bundan sonra.. Üff ne vaatler ne vaatler...
İşin fizyolojik kısmı bu şekilde.
Bir de duygu kısmı var kii.. Ooooofff ooooffff offfff!
Mucize bu.
Kadınlık bir mucize.
Allah çok büyük.
İnancım arttı resmen.
Çok mutluluk, çok şükür sebebi. Hem de her sabah uyandığında, her an durduğunda, hareketlerini hissettiğinde, her gece. Yani çok şükür çok şükür çok şükür...!
Biliyorum hassas mevzu çocuk.
Olmasını isteyeler, bunun için uğraşanlar, hayatını verenler, evladını kaybedenler..
Çok canı gönülden diliyorum ki, dileyen herkese gelsin bu mucize..
Ve bizlere nazar değmesin. Sağlıkla gelsin inşallah.
Ne ilk hamileyim, ne de sonum..
O kadar doğal.
O kadar sıradan.
O kadar arada.
Kendi dünyamdaki ilk anneliğim, belki son bilemem.
İlk hamileliğim.
O kadar özel.
O kadar önemli.
O kadar ayrıcalıklı.
![]() |
Hamilelik benim için çok olumlu geçti ve geçiyor. Büyük büyük sıkıntılar yaşamadım, kendim gibiyim kendim gibiyim diyip durdum başından beri. Şükür ki..
Hamileliği 3 döneme ayırıyor bilimciler, uzmanlar, doktorlar, tatlılar.. 1. dönem ilk üç ay, en zorlu zamanlar. Yeni bir oluşum, değişen hormonlar ve değişime başlayan vücut yapısı. Hormon deyip geçme, hep söylerim kadınları hormonları yönetir diye. Beni de yönetti. Biraz sinir halleri, bolca uyku gelmesi, mide ezilmesi, yediğin şeyleri beğenmemeler, yedikten sonra mide bulantıları, üşürükten haller, eserekten püfürükler, ağlamalar, hassasiyetler..
Genelde insanlar sabah bulantıları yaşıyor, baş dönmeleri ama bende olmadı bu. Şanslı azınlıktasın dedi doktorum, ne serumlar yiyenler, rapor alıp evde geçirenler biliyorum dedi. Thankss God dedim bende!
Ama bende çok uyku ve halsizlik yaptı ne yalan söyleyeyim. İlk ayları ağustos-eylül idi, sıcaklardan bunaldım ve o kadar işi aynı anda yapabilen ben sadece işe gidebildim. Bir yanıma doktoramı, diğer yanıma kemençemi koydum. Onlarda orada öylece durup beklediler. Elime bile almadım. Eve gidip koltuğa yapışıyordum. Uzana uzana yendim hormonlarımı...
Bu dönem her ay 1 olmak üzere kilo aldım. Totalde 3 kg ile bitirdim. Onunda sebebi mide ezilmelerim ve bulantılarım için biraz karbonhidrat yedim. Pilav-yoğurt, makarna, ekmek tekrar girdi hayatıma, ama iyi oldu, o zamanlar ne yiyebilirsen.. Doktorlarda sağlıklı beslenmeyi ilk zamanlarda takmayın, bebeğin yediği minicik bir kan beslenmesi, kendinizi nasıl hissediyorsanız ona konsantre olun, iyi gelsin size yeter diyorlar. Yani benimki bana öyle dedi, epey rahatlattı.
2. Dönem ikinci 2,5 ay gibi aşağı yukarı. Hamileliğin balayı diyorlar... Vücudunun bebeğe alıştığı zamanlar, hormonların sakinlediği dönemler.. Artık sen eski sensin, istediğini yapabilirsin, otur kalk, git gez, vücudun aşağı yukarı aynı kiloda, henüz çok almamışsın falan. Hakikaten benim Ekim-Kasım Aralık bir kısmı öyle geçti. Ama o dönemde tez izleme jürim için çalışmam gerekiyordu ve biraz ders çalıştım, hafif stres, oturdum kaldım evde,işte.. Bu dönem bebeğim çok hareketlendi, her gün onun taklalarını, balık gibi yüzmelerini hisseder oldum.
Şimdi son dönem. Hamileliğin 31. haftası, 7. ayı.. Diğer zorlu kısım bu 3. periyod. Bebeğin iyice büyüdüğü, ağırlaştığı, kick box yaptığı, kişininde hafiften nefes nefese kaldığı ve çabuk yorulduğu bir zaman aralığı.. Deneyimliyorum :) Ama benim en şikayet ettiğim dönem bu dönem sanırım, bebiş mideme basıyor, midem gıcık yapıyor, boğazımdan geliyor o da öksürtüyoor.. Ve azıcık dombalak oldum...
Neleri iyi yaptımm bu süreçte? Her sabah organik yumurta yedim ve şahane kahvaltılar yaptım :) İş yerine getirdim her şeyimi.. Tebrik... Pınar bana heybeli diyoooor...:P. Beslenmeye özen gösterdim. %100 sağlıklı bir beslenme değil tamam kabul. ama %75-80 arası tutturdum diye düşünüyorum.. Yürüyüş yapmaya çalıştım, enerjimi zorladım, çok düzenli yapamasamda hep aklımdaydı.. Yoga yaptım, yapıyorum.. En güzel kısmıydı sanırım.. Öyle rahatladım ki.. Bu sayede büyük sırt ve bel ağrıları yaşamadım. Umarım son aylar da yaşamam.. Hiç ama hiç alkol almadım. Boza içtim bir iki kere, alkolü çok mudur ki? :) Kahve içmedim yani toplasan 3 kez Türk kahvesi, doktorlar veriyor günde 1 tane içebilirsin diyor, ama ne gerek dedim..Plesanta içine direkt giren, tansiyonu arttıran gereksiz içecek.. Decaf filtre kahve yaptım içtim ama çok canım çektiğinde.
Neleri iyi yapamadım? Çay içtim ben..:( Doktor günde 1-2 bardak açık veriyor. Bende sabah minik bir kupa kahvaltıyla içtim. Açık ama. Üf çok sıkıcı açık. Ama bazen öğlenleri bazen akşamları da içtim tutamadım kendimii..:( Sonra bir kaç kere fast food yedim, hemde bayıla bayıla.. Zor tutuyorum kendimi yememek için halaa.. Ne tiksinti ne bir şey. Her hafta 1 kez çılgınca mantı yedim en sevdiğim şeyyy! Ama bu kötü mü ki, etli yoğurtlu.. Bak bilemedim. 1 kavanoz nutella bitirdim. Ceviz, badem az yedim. Ben ceviz sevmem ki! Üff bu konu ruhumu sıkıyor, yok zeki olur diyorlar yiyin diyorlar, aptal olmaz dimi kuzum ceviz yemedim diye.. Üf ya.. Başka... Başkaa... Aslında daha az kilo alabilirmişim ben ama kasmadım ya, hayatım boyunca kastım bu işi çünkü..
Şimdi alınan total kilo 11.
2 ay var.
15 ile bititirsem öpücem kendimi. Çok sevicem bir de haksızlık etmeyeceğim kendime bundan sonra.. Üff ne vaatler ne vaatler...
İşin fizyolojik kısmı bu şekilde.
Bir de duygu kısmı var kii.. Ooooofff ooooffff offfff!
![]() |
Kadınlık bir mucize.
Allah çok büyük.
İnancım arttı resmen.
Çok mutluluk, çok şükür sebebi. Hem de her sabah uyandığında, her an durduğunda, hareketlerini hissettiğinde, her gece. Yani çok şükür çok şükür çok şükür...!
Biliyorum hassas mevzu çocuk.
Olmasını isteyeler, bunun için uğraşanlar, hayatını verenler, evladını kaybedenler..
Çok canı gönülden diliyorum ki, dileyen herkese gelsin bu mucize..
Ve bizlere nazar değmesin. Sağlıkla gelsin inşallah.
![]() |
| Heather Stifulsen Illustrations |
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)




