Mesela bir hobisi olup onun en derin bilgisine sahip olan, sürekli onunla ilgilenen, yenilikler katan ama onunla ilgilenen insanlar gerçekten şahane..
Ya da bir iş yapıp en iyisi olanlar.
Usta aşçılar, iyi editörler, gerçek mimarlar..
Ebru sanatçıları mesela..
Elinde tek işi olan, tek hobisi olan ona gönül veren ve onu layığıyla yapan insanlar, bahsim budur.
Ve diğer insanlar maymun iştahlılar.
Hayatta her şeyden azıcık azıcık alıp demlenenler.
Oh diyenler bundan.
Müziğe bulaşıp, sahne sanatlarını severler ay birazcık ta yemek yapayım bak değişik lezzetler, azıcık kitap okuyayım, haydi spor yapayım, bak yazayım biraz diyenler.
İşte ben o ikinci gruptan olan. Sevemedim kendimi. Hiç bir ilgi alanım derin değil, çok sahi değil.
Hiç birine ait değilim. Hepsine birer parça yürekliyim.
Bölünmüş benlerden ortaya çıkan toplam benden memnun değilim.
Bu mesela, ne şirin bir el işi, bir uğraş, bir kafa dağıtıcı.. Özendim.
Yani aslında bir de bir yerde de, hiç bir şeye yetişemiyorum.
Olmuyor. Hiç biri layığıyla olmuyor işte.
Birini seçsem diğerinin hatrı kalıyor.
Ama küçükken de böyleydim ben.
Şımartılmış mıydım acaba? Yoo.. Tamamen karakter gibi, içgüdüsel bence.
Her şey, olmak isterdim hayatta, her şeyden almak isterdim, her gün kafamda meslek değiştirirdim.
Sonra hiç bir şeyi tam olarak isteyememekten akıntıya kapıldım.
O akıntı beni sağda indirdi, bu oldu. Ben oldum işte.
Oysa sağlam bir yere tutunsaydım ne iyi olurdu.
Tabi vah vah keşke aahh ahh gibi yakınmalardan hiç haz etmesemde arada yapıyorum işte..
Misal yine başladı.. Dün nazar değdirdim kendime işe iyi geliyorum ohh diye.
Olmuyor, yine çok kötü bir biçimde geldim.
İstemedim geldim.
Derinden bir isteksizlik duyuyorum bak..
Beni rahat bırakın demiyorum tabii..
Ama sabah kahvaltısını 9.30'a kadar sürdüren kişilerden istenmeyen işlerin daha ağzımda lokma varken bana sorulmasına da tiltim.. Çok sinirliyim..
Neyse Pınar'ın da dediği gibi, ben pek cool olamayacağım şu hayatta, hatta bugün ağlak durumdayım...
Peri, Abi Monroe...






