29 Ekim 2014 Çarşamba

Cumhuriyet Bayramı... Her şeyin başı...

Bugün güzel bayram günü..

Özgürlüğümüzün, milli irademizin ilanı..

Vatanın doğduğu gün bugün..
Türkiye Cumhuriyeti'nin doğum günü!

Mustafa Kemal Atatürk, değerini anlatmaya kitaplar yetmedi, sözlere ne hacet!
En büyük şansımızsın sen bizim, en büyük aydınlıklardansın..

İyi ki geldin bu topraklara, iyi ki senin evladın olduk biz..

Kalbimizdesin, canımızdasın, içimizdesin..

Gelecek nesillere ışık tutansın..

Bize armağan ettiğin her günü, her anı saygıyla ve kıymetle anıyorum. İyi ki varsın atam, babam...
Ne mutlu Türk'üm diyene!


27 Ekim 2014 Pazartesi

Bir Adım Daha İleri...

Kuzular, zuzular..

Evet 1. yılımızı da devirdik. Şimdi yeni yazın zamanı, yazıların, yazının.

Sondan başlayalım, zaten mümkünse orada kalalım başka bir şey olmadı çünkü..

Cuma günü hepinizin bildiği üzere jürim vardı. Tez öneri jürim. Tezimi önerdim. Yani aslında tez demeye bin şahit ister şu an, bir kompozisyon yazdım gittim diyelim. İyi geçti demek istiyorum, çünkü Erdem'e anlatınca detaylı, senin ki iyi geçmiş ana fikrine sahip çıkmışlar, sevmişler onu dedi.
Evet ana fikrime sahip çıktılar sağolsunlar, ben konuyu biraz romantikleştirmiştim kendimce eğleneyim diye, insan demiştim, insanın mekanla tarihle ilişkisini kurmalıyız demiştim. Hayır dediler, kestiler romantizmimi, bilim insanı ol, çarptırma suratına bir tane dediler.. Ortada kent kaldı.. Kent. Kentsellik. Kentler..

Tam 2,5 saat sürdü. Ben sunum yaptım yarım saatinde, sonra 2 saat onlar konuştu. Yazdım konuştuklarını, çok yazdım, çok çok çok...

Sonra çıkışta Gizem aldı beni. O da bu hafta doktorasını vermiş, rahatlamış, çok mutlu mutlu beni aldı, sırtıma şaplak attı geçmiş olsun dedi. :)) Attı dimi? Attı, hayal dünyamda attı.

Sonra Can'a gittim ben. Beni çağırmıştı köfte, şaka annesi şeetti, gelin dedi. çok özlemişim gittin sevdim, oynadık, konuştuk ama sanırım yorgundum ben o gün. Biraz yorgun biraz mızmız, masada kalakaldık. Ne güzel sohbetti yahu, bölünse de arada, güzeldi Nesli, Esra, Melike, Gizem, Can bebe and me.

Gecenin bir körü arabayla gitmemiş olmamanın büyük pişmanlığını yaşadım. Malum yorgundum, malum geceydi.. Nesli bizi Zincirlikuyu metrobüse bıraktığında, azıcık bir gerçekten azıcık bir yürüme mesafesi vardı metroüse inen merdivene. Esra ile ikimizdik ve adamın biri yanaştı tam dibimize. Çocuk yani genç. Orta genç Adam değil. Biz eltiler gibi Esra ile kol kola girmişken, gelip yanımıza korkuyor musunuz, kızlar, biraz konuşalım, zaten birazdan bağıracaksınız gibi acayip şeyler söyledi, bizimle yürüdü, detayları geçiyorum. Allahım çok korktum, kaç saniye kaç dakika yürüdü bizimle bilmiyorum, ama söylediği sözler, tipi hali, Allah korudu diyelim!

Hafta sonu ise ben yokken evde aklen, ruhen... Ev almış yürümüş.. Kışlığıydı, yazlığıydı, sazlığıydı... Öff.. Ev işleri again!

Şimdi işe geldim. rahat mıyım? Evet daha iyi.
Kafam boş mu? Oh şükür..
Bir daha ki jüriye 8 ay kadar var.
Sızlanmayıp, söylenmeyelim o zaman bir süre daha.


Bu papatyalarla da nokta.. :)

23 Ekim 2014 Perşembe

Bugün Bloğumun 1. Yaşgünü, #NR3 Şükür Vesilesi Yazıyoruz

Heyyyyyyyy bu bir kutlama yazısı!!
Benim bloğum, günlüğüm bugün tam 1 yaşında...
Kutlu olsun banaaa, bize :))

Heyy heeeyyyy.. Kimler geldi kimler geçti, Ne sevinçler, aman ne üzüntüler yaşadık birlikte... Bu sıkıcı ve abartılı konuşmalar olmazsa olmazdı, ondan yazdım. Kısa kesiyorum.

Ben blog yazmaya neden başladım elbette anlatmayacağım, çok sıkılmıştım işte, yine ben bir gün kendi kendime konuşuyorum...blablablabla...

Ayyy, ilk yazım ilk kendime yazdığım... 1 numara, tık tık...

En başlarda gizliydi,  kimse bilsin istemiyordum, böyle dedikodu falan yapayım herkesin arkasından, efendime söyleyeyim kimseye söylemediklerimi yazayım, Arcan'a kızayım yazayım, iş yerindekilere bıdı bıdı yazayım, yazayımda yazayım.. Gayet kötü niyetliydim evet! En başta bir kaç ay gizli gitti, adımı sanımı değiştirdim, perukla dolaşıyordum içeride, resimler videolar başka adresten yayınlanıyordu, derken çaaaatt diye bir takipçim oldu. Dın dınnnnnn!! Birileri gelip beni okuyordu, aaa inanılmaz bir şey... Kendi kendime içimden ne ayıp ya ben Yaseminim o beni Firuze diye biliyor. Böyle bir içsel sorgulamalar vs.. Neyse gel zaman git zaman, arkadaşlarım pek sorar oldular, açsana niye gizli, neden göremiyoruz, ne yazıyorsun kankaaaağğğ diye sordular.

Tamam dedim açıyorum o halde.. Tabii zannettiler ki benim kendi kendime çektiğim ve gruplara gönderdiğim çılgın videoları burada yayınlıyorum, ben gülme krizleri yaratıyorum falan. Ama nerde, içimden bir depresif çıktı. Hatta Melike o kadar aç aç diyen hatun bir kez girip,  "senin bloğun böyle videolu falan olmalıydı" yazıp kaçtı. Malum tiyatrocuyuz... Oku bebeğim bunu, bir es ver.. Tık Tık!

Sonra ben bir baktım ki, millet böyle acayip tasarımlar yapıyor, ben böyle küt küt blogger temalarını kullanıyorum, işte orasına burasına bir şeyler yapıştırıyor, ay faceten bana ulaşın, instagramım şu, gplus burada falan. Ben bir baktım benim blog metropolde köy muhtarlığı! Ammaaaaaan, hiç yakışıyor mu baana. Noooo! Ama hayat bana hiç boş zaman veremedi son zamanlarda, yapamadım, beceremedim, böyle kendi kendime bir şeyler yaptım ama ellerine su dökemez yani.. Ahh ahh bunları yazdığıma şükür. Şurada yemek arası verdim de sunum hazırlamaktan iki dekka yazayım dedim.. Bu da pek sevdiğim yazım... Hatunlar için, tık tık...

Bazen çok ama çok şükür ettim, günlere anlara.. Cumayı hep sevdim mesela.. Tık tık...
Sabahları şükür ettim... Çok Şükür Sabahı..Tık Tık...
Sonra bu şükürleri bir serii ye dönüştürmeye başladım :))  Şükür Vesilesi 1, tık tık ve Şükür vesilesi 2, tık tık

Yaptıklarımı yazdım, sosyalleştiğim anlar, diğer insanlara canavarmış gibi bakmalar..  Tık Tık...

Yaaa işte gizliyken bloğum, yeni yılda bizim kızlara hazırladığım tüm sürprizleri buraya yazdım, ne heyecanlanmıştım, hahaha :) Sırdaşımm oldu bloğum.. Yeni Yıl Dileklerim, Tık Tık...

En çok lahana ile ilgili olan hikyem güldürmüştü sizi, en çok yorumu o yazıya almıştım o ana kadar.. :) Lahana İle İmtihanım, Tık Tık...

Blogda en fazla yazdığım yazılardan ziyade attığım başlıklar dikkat çekmişti. E biliyoruz sunum her şeydir ;))Hafta Sonuyla Yeni Haftayı Karıştırırsın Ortaya Hayat Çıkar :) Tık Tık..

Bu da herkesin en sevdiği yazı sanırım. Yani duygusalız evet, gerçekten bu millet, biz böyleyiz.. Ben, Moda ve Çocukluğum..  Ne güzel komşumuzdun sen Naciye abla, Tık Tık

Yazın gittiğim tatil, ne güzel bir yazdı ya! En çok tıklanan bu yazıydı itiraf, sanırım şapşik fotoğraflarımda büyük ilgi gördü, kabul :))) En Çok Tık Alan Yazım, Tık Tık O halde :)

Merküre takığım bilenler bilir. Çok yazmışım, her an ondan bahsetmişim gibi gibi :))  Onları yapıştırmayacağım buraya, çok var :)

Kendi arkadaşlarımdan ziyade bir çok yeni insanla tanıştım burada. Bazılarının hayatına bayağı hakimim aslında. Çok çok zevkli onları da okumak, olmadıklarında merak etmek neredesin, neden yazmıyorsun? :) Bir kaçına buradan tekrar selam ederim ;)

Melike(Kendisini tanıyorum, Can'a aşığım yani tanımadıklarımın arasında değil) Bloğu ve Can'ı anlatışı, kelimeleri şahane.. http://www.canvarsa.blogspot.com.tr/

Çorbacı Hatun Yeliz, güzel kadın ve doğa aşığı Havva, yazar adayı genç adam Tolga, güzel kız şirine kendisi bence Hazel, eski arkadaşım dekorasyon merakıyla bloggerda tekrar buluştuğum Sibel, güzel fikirleriyle Beyza, gezgin Gamze ve diğer yazamadığım arkadaşlar. Çok tatlı yorumları ve yazılarıyla burayı hiç yalnız bırakmayanlar, teşekkür ederim :)

Uzun oldu bu yazı yahu...

Yani ben yazıyorum yazdığım şeylerde bir edebi metin yok, facebookta paylaşır oldum yazıları, hocalarım falan var, ne manyak kız dediler heralde, evet demişlerdir kesin. Artık yapacak bir şey yok ;)

Ben aslında çekilişler yapacaktım şahane şeyler verecektim kızlı erkekli ama zaman olmadı, işte bu doktorayla çakışması falan, fena oldu.. Belki yılbaşında yaparız ha?

İnsanın kendi 1 yaşını kutlaması ve bunun bilincinde olması da iyiymiş hani :))

Haydi kendime de şarkı o halde :)) Heppiiiiyy de Börthdey Tu Miii!

20 Ekim 2014 Pazartesi

Ağlayayım mı Devrilen Yıllara Adlı Çalışmam

Şimdi bööyle suratımı anlatan bir ikon olsa şuraya yapıştırsam.. Böyle ağlamaklı, böyle içli, bööyle masum, bööyle acınası.... Nerde nerde??!!

Cuma günü sunumum var evet. Aslında jürim var, yani.. Sunum hazırlamam gerekiyor. Ama hiç çalışasım yok. Hayır çalışamıyorum, dikkatim dağınık.  Geldim bilgisayarla salona, tv ye bakarak yapıym dedim öyle geyik geyik. Yok beceremiyorum. Kemençemi elime alayım dedim yok çalamıyorum. Başka bir şey yapayım, hayır yapamıyorum çünkü aklım çalışmada çalışmam gerek baskısı var.

Yani stres.
Yani sıkıntı.
Yani saçmalık...

Tam şansına, bu hafta 3D Max eğitimim var, işe gitmiyorum eğitime gidiyorum, en azından işte boş vaktim olsa biraz kafamı toplar, ne yapacağıma karar veririm, belki bir iki bişey yaparım, ama o da yok, bilgisayardan uzağım sabahları.. Sabah insanıyım ya o bakımdan, sabah çalışabilenlerden..

Yani bazen düşünüyorum annem haklı, millet çocuk doğuruyor yaşında, zamanında ben acayip işler peşindeyim gerçekten.. Kimseyi mutlu edemiyorum, kendimi de edemiyorum... Heyhat!

Günlük ya şimdi burası, anlık oldu bak, hemen yazıp yapıştırıyorum, hiç düzeltme bile yapmadım. Çay içiyorum, ıvırık zıvırık seyrediyorum, bir halt yapamıyorum. İpek kirpik mi taktırsam acaba dedim bak şimdi aklıma geldi, nihayetinde saç maşasını ve düzleştiriciyi yeni keşfettiğimden bunuda 15 yıl sonra yaptırayım da kendi kendime tatmin olayım..

Buldum resmimi, tabii ki, Abi Monroe, Peri


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...