9 Eylül 2014 Salı

Mükemmel Mümkünü İmkansız Kılar, Mesele Hayatı Mümkün Kılmak

Günler geçiyor işte..
Dün evin oralarda, motor boşluğuna sıkışmış bir kedi kurtardık yoldan geçen Yeşim adlı güzel hayvan sever kişiyle..
Uğraştık didindik, ton balıkları verdik de bağırması kesildi süt kedisinin..
Zar zor çıktı yerinden annesini aradı, durdu.
Malesef nerden geldiğini bile bilmiyoruz, simsiyah olmuş egzostan..
Temizledik.
Şimdi koruma altında..Sahilde.. Diğer yavruların arasında.
Sabah 7'de gittim baktım, kalp çarpıntıları kesilmiş ama hala annesini arar durur..



                                                                                           Illustration by Japanese artist Mihoshi



İşte böyle doğal akışında hayat again!

Bir de dün Hande'ciğimden dolayı okuduğum Berkun Oya yazısını paylaşmadan edemeyeceğim..

Oku..

Bedrettin-Tık Tık

6 Eylül 2014 Cumartesi

Benim Cumartesim, Benim Şarkılarım, Benim Kelimelerim

Bu cumartesi..
Ne şahane!
Evdeyim aylar sonra.
Yağmur yağıyor aylar sonra..
Ben kahvemi yudumlarken şahane ezgiler kulağımda..

Ohh şükür ediyorum yani anlayacağın.
Sende şükür et hayata.
Mutlaka vardır çevrende güzel şeyler.
Sarıl onlara..

Akşama kuzenim Cansel'in düğünü var.
Şimdi ona hazırlanmadan bir kaç saat çalışsam iyi olur diye odamdayım.

Ama paylaşmadan edemediğim, not almazsam olmaz dediklerim var. Ondan buraya bu telaş!

Evden blog yazmanın özgürlüğünü kullanarak..
Yani işyerinde youtube falan açılmadığından, oldukça kısıtlı zamanlarda ara ara yazarak yazıları tamamladığımdan şimdi biraz daha rahatım.

Biraz benden şarkılar olsun.
Çok çeşitli şeyler dinlerim ben.
Klasik Türk Musikisi'nden Jazz'a kadar her güzeli, her iyi işi..
Şimdi yağmur, kahve, çalışma demişken..

Ta P'tite Flamme- Amelie-Les Crayons: Yumuşacık...

Martha Wainwright-La foule:  Biraz Paris.. Biraz Kahve...

Madeline Peyroux-Dance Me To The End Of Love:  Gözlerini kapat...

Ve Haruki Murakami İmkansızın Şarkısı'nı okurken ben.
Daha başından beni esir alan cümleler..


"Çünkü ben, olayları, sözcüklere dökmedikçe anlayamayan o yeteneksiz insan türündenim..

Sonunda anlıyorum, biliyorum ki ancak ve ancak eksik kalmış düşünceler ve anılar eksik diye tanımlanan cümlelere gelio oturabilir...

Ölüm yaşamın karşıtı olarak değil parçası olarak vardır..."

Çok keyifli hafta sonları.
Hemde herkese!

3 Eylül 2014 Çarşamba

Ben nereliyim be kuzum?

Nerelisin sen?
Nerelisin nereli, kökeni söyle?
Kütük kütük diyorum kütüğün nereli?

Hmmmmm..

Küçükken Sivas'lı.
İlkokul-Orta-Lise-Üniversite itibariyle İstanbul, Kadıköy, Moda'lı
Ruhum Fransız tabi, şehirleden Paris kendime seçtiğim.
25 yaş sonrası tekrar Sivas'lı
Evlendim Mersin'li..
Geçen sene bir İzmir seyahati yaptım Kasım'dan beri İzmir'li.
Aaa yazları kesin Ege'li!

Bir yere ait olmak. Bir yerli olmak. O sınırı çizmek. Sınır çizdim hah buralıyım dedim rahatladın mı?

Kendimi bilmez iken yani okul çağına kadar, evdeki misafirlerden, babaannemden, babamdan, amcamdan, kuzenlerden yani aileden ve yediğim yemeklerimden Sivas'lıydım ben..Oooh şahane bir çocukluk, aile içinde, sıkı fıkı, sevilgen, sevişgen Sivaslılık içimdeydi. Hoş bilmezsin ki o yaşlarda nesin, kimsin.. Çocuksun çocuk..

Sivas, Akıncılar, Memleketim ayol!

Doğduğum, büyüdüğüm yer benim Kadıköy, Moda. İlk çevrem, ilk algım, ilk havam, ilk suyum İstanbul.. Vazgeçemem, hayatta olmaz, benim canım Kadıköy, benim canım evim. Olmaz olmaaazzz, gitmem bir yere.. Hala evim, hala sokağım!

Erdal Uzer fotoğrafı, Moda

Tabii ortaokul-lise ana yabancı dilimin Fransızca olması sebebiyle Fransa ve Paris ayrıdır benim için..7 sene hayalini kurdum oranın. Şehir nasıldır, sokak nasıldır, şarabı nasıldır, kahvesi ve sigarası, cafeleri, tatlıları ne kadar tatlıdır? Ve kavuştum hayalime sene 2007'de, yaşadım Paris'te 6 ay.. Yaşamak denir mi şimdi buna, belki de tatil yaptım demeliyim.. Ben gölümü verdim Paris'e gerisi boş.. Şimdi Parisienne filmler, chansonlar benim hayatımın büyük bir bölümünü oluşturuyor. Cıızz eder bir yerim Paris duyduğumda, Sacre Coeur, Montmartre en sevdiğim!


Sonra İstanbul'a geldiğimde Nişantaşı tekrar benim nezdimde bir parlayıverdi. Orası yerli Paris'imdi benim..Öyle gözümde bir büyüdü, ama küçük orası, dar, az bir yerde..

Sivas'a tekrar dönüşüm, yani daha da kabullenişim ilk Üniversite'de oldu. Üniversitenin ilk günü tanışma sırasında, herkes lise ilkokul memleket söylerken bir elin parmaklarını geçmeyen İstanbullu insanlardık biz nihayetinde.. Aaaa dedim, ne acayip. Kimse İstanbullu değil.. Maraşı, Antepi, Bakılesir'i..Sonra bayramlar gelirdi herkeste yolculuk telaşı.
 Nereye?
Memlekete..

Bir ben İstanbul'da, ne bu be benim memleket nere? Niye yok? Niye kalakaldım ben?

Uzun uzun,ağdalı memleket temalı 4 üniversite yılı işte..
Ben toplasan 3 kez gittim Sivas'a.. İlkokul 1 sonrası, Hazırlık'tan Orta 1'e geçtiğimde 11 yaşımda ve son olarak sene 2000'de babamla.. Döndükten bir kaç ay sonra hastalığına teşhis konuldu ve ertesi sene kaybettik.

Sanırım o zamandan beri daha düşkünüm "memleketime".. Ah bir de o kara gün olmasaydı.. 2 Temmuz 1993, daha da çok severdim ya, neyse!

Şimdi oraya gitmeye hala cesaretim yok babamdan ötürü. Çok gidesim var bu yaşımda bu kafayla tekrar bakmak ama cesur değilim, evet..

Sonra evlenince kütük güneye alındı.. Haydaaa hop! Mersin.. Bilmem, tanımam, etmem, görmedim, gitmedim ama kimliğimde yazıyor işte..

Gitsek ya, Adana, Mersin, Antep...Giden, bilen vardır elbet..

Ne kaldı?
Haa İzmir!
Yaaa o ne güzel memleket yaa... Kurban olurum valla :)) Kordonuydu, deniziydi, Pasaport'u, Bodrum'a Çeşme'ye yakınlığıydı Allaaaaam  ne güzel şehir. Oralı olabilirdim bak. Ege insanıyım aynı zamanda. Her yere yakın. Yaz gibi, yazlık gibi..

Pasaport, İzmir

İşte ben gönlümü bırakıyorum bir çok yere.
Nereliyim ki ben?
Ne dicem insanlara?
Bu nasıl saçma bir soru aslında..
Peki ya ben nerden geldim buralara?

Bu sabah http://yenibiranlam.com/ bloğunda okuduğum son yazıdan etkilendim sanırım.

Taşı toprağı memleketim benim her yeri güzel. Fazla milliyetçiyim ben, duygusala bağlarım, oturur ağlarım.
Her yerliyim ya..
Afrika'nın gizemli köylerine gitsem oralı olurum hemen.
Dünyalıyım nihayetinde.
Bu da böyle biline!



1 Eylül 2014 Pazartesi

Eylül'den sesler, Elimde Yıldızlar, İçimde Umut..

Geldim gençler..
Tamam artık bitti..
Şu andan itibaren bol çalışma, bol okuma, bol yazma mevsimi. Ee Eylül geldi kolay mı?



Geçen hafta Bodrumdaydım yine. Yukardaki resim Molly ile.. Kuzum, özlüyorum onu



Bu sefer aile tatili. Annem, ablam ile. Tabii ki yine çok güzel geçti. Tatilin kötüsü olur mu ki? Mavi ve Sarı varken.. Ha Deniz ve Güneş yanii ;)

Gümüşlükteyiz yine..

Bodrum Moonlight gecesi.. 4 Kız indik işte, deniz, şarap ve şiirler vardı.. Hiç unutamayacağım akşamlardan oldu..

Ablamlayım, resmin hali durumu, duygusu o kadar güzel geldi ki..

Ve şimdiye dönelim, aslında amacım tatil postu yapmak değildi.
Eylül, en sevdiğim ay sanırım.
En çok Eylül geldiğinde çıldırmalara başlıyorum. Kafamda yeni yeni işler, umutlar, renkler oluşuyor.
Bilmem bir şeyler yapabilir miyiz ki bu sene de..


Şimdi bana yeni sene.
Önümde kocaman bir iş hayatı, ofis zamanı.
Klasik Kemençe derslerim.
Koskocaman bir tez öneri jürim.

Kitabım, kalemim, defterim, notalarım...
Haydi bakalım.
1 Eylül Barış günü.
Başladık.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...